Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

Όσο δίνεις τόσο παίρνεις, όσο αγαπάς, αγαπιέσαι.

Πώς το έλεγε ο τύπος… τρελαίνομαι!

Ε ναι ρε φίλε τρελαίνομαι. ‘Ωρα μου είναι να τρελαθώ, να φωνάξω να τα χώσω, να τα κάνω όλα γης μαδιάμ, και μετά.. ε να τον πιούμε αυτόν τον ρημάδι το καφέ.

Σαν κύριοι πλέον. Τουλάχιστον εγώ κυρία. Αφού θα έχω φτάσει στο σημείο να αδειάσω τα ανείπωτα, θα με πιάσει το κυριλάτο μου, και θα σηκώνω και το δαχτυλάκι αριστοκρατικά, πιάνοντας το φλιτζάνι.

Να σου τα πω και καθαρευουσιάνικα. Γιατί φίλε μου, τις μιλώ εγώ τις ξένες γλώσσες. Ναι καλά είναι τα φεγγάρια και οι παραλίες, καλά τα ερωτόλογα, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα παίζει να είναι και η πραγματική ανάγκη για τις σχέσεις… ή τουλάχιστον στη σχέση μας. Το θέλω το πρωινό μου φιλί αγόρι μου, το θέλω το τηλεφωνάκι μου καταμεσής της ημέρας. Ένα σε σκέφτομαι μωρέ, ένα μου λείπεις τώρα, αυτή τη στιγμή. Και αν δεν μπορείς εσύ να το κάνεις…κανείς δεν είναι τέλειος, δέξου τουλάχιστον να το κάνω εγω. Μην μου το κλείνεις κατάμουτρα, το τηλέφωνο, λες και είμαι εισπρακτική εταιρεία.

Εγώ είμαι αγόρι μου, αυτή που σε τρέλανε το βράδυ, και το πρωί σε στρίμωξε στη ντουζιέρα. Δεν αντέχω να το παίζουμε ξένοι όλη μέρα, θέλω να μπορώ να σ’ ακούω, έστω για μια λέξη. Γιατί μετά θέλεις το χρόνο σου να συνέρθεις, να γκρινιάξεις, να μιλήσεις με συναδέρφους με κολλητούς. Και εγώ… σε ποια σκηνή του έργου μπαίνω; Εκεί που σε σερβίρω, σου ετοιμάζω τα καθαρά σου αυριανά ρούχα, σου στρώνω το κρεβάτι, ή που ετοιμάζομαι για τα καθήκοντα μου σαν σύζυγος.

Και όμως υπάρχουν βράδια που δεν υπάρχει σκηνή για μένα, μόνο η μεγάλη μου ανάγκη να είμαι μέρος στη ζωή σου. Ξέρεις όμως όταν δεν τροφοδοτείς, ότι και αν είναι αυτό, τείνει να εξαφανίζεται. Ειδικά την αγάπη… όταν δεν υπάρχει αντίκρυσμα δεν εξαργυρώνεται. Απλά τα πράγματα όταν φτάσεις στο τέλος. Πολύπλοκα όμως, στην αρχή και στην μέση τους.

Όσο δίνεις τόσο παίρνεις, όσο αγαπάς, αγαπιέσαι.
Αγγίζεις και λαμβάνεις, τι πιο ιδιαίτερο, πιο όμορφο.
Και εσύ φίλε μου, καιρός να μάθεις να ακούς, και να βλέπεις.

Την ανάγκη, και την αγάπη, την συμβίωση. Την ομορφιά των δύο, και όχι την μοναξιά τους ενός. Στο κάτω κάτω… η επιλογή σου θα δείξει αν τελικά άξιζες η όχι.
Εγώ είμαι εδώ… με βλέπεις;
Της Θεοδώρας Ατζεμιάν.

αναπνοές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.